Hoog inhoudelijk, hoog tempo – Amalia legt haar eerste werkbezoek af

2 uren geleden 2

Fluks stapt Amalia donderdagmiddag bij het Science Park Amsterdam uit de auto, de hand vrijwel meteen uitgestoken richting gastheer en -vrouw. Zó snel, dat burgemeester Femke Halsema, die in een andere auto zit, nog niet is uitgestapt. Zo snel dat de wachtende fotografen vooral zien hoe de wind haar haar doet opwaaien.

Als ze een paar uur later arriveert bij buurthuis Station Wildeman in Osdorp gaat het anders. Amalia stapt rustiger uit de auto, zwaait dan naar een buurtbewoner met een roze rugzak die „hoi prinses” roept, knikt naar twee oudere vrouwen en een vrouw die op haar rollator zit, en kijkt de fotografen met een stralende lach aan. Dan staat Halsema inmiddels naast haar en gaan ze samen naar binnen.

Op vrijdagochtend, op de Zuidas, stapt ze uit. Staat ze rechtop. Zegt ze „goedemorgen” tegen de pers en loopt ze beheerst naar degenen die haar ontvangen. En als ze vrijdagmiddag bij buurthuis Van der Pek aankomt in Amsterdam-Noord, waar het wel een mini-Koningsdag lijkt, krijgen opgewonden kinderen een hand, een groep vrouwen een stralende lach. Ze blijft staan bij de tafel met thee en gevulde dadels, loopt mee naar de moestuin.

Het toont de leercurve van de 22-jarige kroonprinses tijdens dit tweedaagse werkbezoek, het eerste zonder haar ouders. Dit is geen snuffelstage: van aankomst en begroeting, van small talk en zenuwachtige mensen op hun gemak krijgen, tot belangstellend vragen stellen en bedanken, alles gebeurt in het openbaar.

Het is niet het eerste solo-optreden van prinses Amalia, dat was toen ze vorig jaar februari in Vlissingen een schip doopte. En eerder dit jaar lunchte ze op de ambtswoning van de Amsterdamse burgemeester met andere bekende inwoners van de stad. Toen zou ook de uitnodiging zijn gedaan voor dit tweedaagse bezoek.

In het buurthuis komt Amalia tot haar recht

Op donderdag gaat het van brunch met de burgemeester. Naar voetballende robots op het Science Park. Naar een uitleg over culturele nuances in taal en AI-modellen. Naar een rondetafeldiscussie over de uitdagingen in de techsector, en een rondleiding langs zonnecellen. Door naar een basketbalveld in Amsterdam-Zuidoost, en een gesprek met jongeren over leiderschap.

Dan een buurthuis in Nieuw-West om over schimmelwoningen en renovatie te praten. Waar de eerste uren burgemeester Halsema de gesprekken domineert en af en toe via een directe vraag aan Amalia de prinses erbij betrekt, komt die hier beter tot haar recht.

Het gesprek in Station Wildeman vindt plaats aan een kleinere tafel omringd door boekenkasten en diepe leren banken, er zijn koekjes en is thee. Halsema legt haar ambtsketen in haar schoot, Amalia klemt niet langer haar handen om haar tasje.

Halima Salou en Mary Kamps, beide actieve buurtbewoners, praten volop en zeker als het gesprek gaat over onderwijs en tweetaligheid mengt Amalia zich in het gesprek. Uit zichzelf vertelt ze hoe haar vriendinnen Spaans, de taal van haar moeder, „een tijdje cool” vonden, en hoe ze Chinees als extra taal op de middelbare school niet heeft volgehouden door de vele accenten, waardoor woorden nét een andere betekenis kunnen krijgen.

In het nieuwe koffietentje Wilde Trots in dezelfde wijk, waar de eigenaren muntthee schenken en cupcakes serveren, heeft ze een gesprek met twee leeftijdgenoten die in een safe house wonen. Om veiligheidsredenen mag hun verhaal niet gedeeld. De expressie op het gezicht van Amalia vertelt hoeveel impact het op haar heeft.

Haag van fotografen

Maar door moet het bezoek. Naar het centrum van de hoofdstad. Daar wordt gekookt door mensen die slachtoffer zijn geweest van uitbuiting of geweld, en via een leerprogramma weer een toekomst krijgen. Na het eten volgt een snelle indruk van het Amsterdamse nachtleven.

Voorafgegaan door een haag van fotografen arriveert de prinses bij bar San Francisco op de Zeedijk. Halsema zal er, net zoals ze een paar keer in de twee dagen doet, een opmerking over de hoeveelheid pers maken. Even lijkt het of het geroezemoes van de volle straat stilvalt als Amalia aankomt. Maar verder pretendeert iedereen, ook in de bar zelf, dat het een gewone uitgaansavond is.

De prinses is onverstoorbaar als ze wordt voorgesteld aan een kunstenaar wiens videowerk van ejaculerende mannen boven de bar wordt vertoond. Als ze een chacha krijgt aangeboden, een Georgisch drankje. Ze neemt een klein slokje, noemt het „heel speciaal”, en zet het glas dan neer.

Door gaat het weer. Nu naar Nachbar, deels kroeg, deels dansgelegenheid. Geroutineerd poseert ze met twee bandleden die de stoute schoenen aantrekken en haar hun album aanbieden. Geanimeerd praat ze met twee jonge dj’s. Ze vertelt dat een lekkere elektronische beat hielp bij haar bachelor Politics, Psychology, Law and Economics: „Je moet iets doen om door rechten heen te komen.”

En dat is pas dag één. Het programma is bedacht om in geografische spreiding, in onderwerpen, in leeftijden en soort mensen, de „veelzijdigheid van Amsterdam” te laten zien, zegt de woordvoerder van de burgemeester. Zo moet de troonopvolger, net zoals haar vader en grootmoeder toen zij dat waren, de – vaak als republikeins aangeduide – hoofdstad leren kennen.

Dat de kroonprinses er woont, en zich op het Science Park bij een van de stellingen afficheert als „ik voel me Amsterdammer”, leidde niet tot de keuze voor een ándere Nederlandse stad. De Rijksvoorlichtingsdienst zegt dat Amsterdam haar nu eenmaal uitnodigde.

Incognito, zoals Beatrix, is het niet

De vrijdag begint met een lunch met jonge advocaten, bankiers en consultants op de Zuidas. Dan een kunstbiënnale in het Centrum, negentien kunstwerken in commerciële ruimten, bedacht door Bonne Reijn om „de ruimte weer terug te laten claimen door Amsterdammers”.

Amalia wandelt van locatie naar locatie, van Reijns pakkenwinkel naar een Febo die tot mini-tentoonstellingsruimte is omgebouwd, naar het Leger des Heils. Ben Dragstra, kerkelijk medewerker van het Leger, zegt: „Net als je oma kan je 24 uur met ons meelopen”. Misschien, zegt Amalia met een lachje. Dat is wat Beatrix, incognito met pruik en hoofddoek op, deed in 1965.

Haar kleindochter is dat verre van. Toeristen stoppen. Duitsers herkennen haar. „It’s a princess”, klinkt het in het Amerikaans. Tegenover de winkel van het hippe sneakermerk Patta, op het terras van een Thaise snackbar, pakt een groepje noodles etende Britten de telefoon. Bij een eerder poseermoment op de Liespelsluis lijkt het aan de zijkanten van de brug vol te staan.

Niet dat iedereen weet met wie ze te maken hebben. Twee kauwgom kauwende twintigers op een fiets willen door de menigte. Dan ontdekken ze Halsema. En „die ene, is dat de dochter van de koningin?”. Een bewaker zegt: „Die noemen ze tegenwoordig een prinses.”

Door gaat het weer, naar buurthuis Van der Pek in Amsterdam-Noord. Waar een klas vol kinderen in rode schorten staat te wachten met gezond eten: fruitspiesjes, guacamoledip, tomaatjes. Prinses Amalia houdt een heel gesprek met hen, terwijl burgemeester Halsema snoept van wat de kinderen hebben gemaakt. Zij zegt: „Als de kroonprinses al het werk doet, kan ik eten.”

Vanavond is er nog een diner met jongeren die het verkeerde pad op dreigen te gaan, en vannacht gaat de prinses met de politie op patrouille.