Na drie dagen all-inclusive wilde ik naar huis, maar op de terugweg kreeg ik heimwee naar het absolute niets

Ik zat zeven dagen in een all-inclusive resort in Turkije, waar we al eerder waren geweest, dus de verrassing was er wel vanaf. Alles was er zoals verwacht precies hetzelfde als de vorige keer, alleen maakten we dit keer het staartje van het wereldkampioenschap voetbal mee. De plaatsen voor het grote scherm waren uren voor de wedstrijd Engeland-Argentinië al bevolkt door Engelsen, die luidkeels werden toegezongen en uitgescholden door Schotten, Ieren en Welshmen die zich voor de gelegenheid hadden gehuld in shirts van Argentinië. Ik heb geprobeerd om mijn dochters uit te leggen waarom deze gezinnen zich gedroegen zoals ze zich gedroegen, maar het construct Groot-Brittannië zal waarschijnlijk nog lang een raadsel voor ze blijven.

Ik las meerdere boeken aan de rand van het zwembad. Af en toe liet ik me in het chloor glijden.

Het leven was dan eindelijk overzichtelijk. Eten – zwemmen – eten – zitten.

Ik was zonder smartphone, het grote en kleine nieuws en alle berichten bereikten me niet. Omdat er nergens meer kranten worden verkocht, voelden we ons zoals de mensen vroeger, die in het buitenland ook nooit wat meekregen.

We misten veel, maar uiteindelijk ook heel weinig.

Er was daar een animatieteam dat op het heetst van de dag in groepsverband in mascottepakken over het terrein ploegde. Het waren vakantiewerkers uit Rusland. We zagen de complete cast van de tekenfilmserie PawPatrol high fives uitdelen.

In de eetzalen werd amper gecommuniceerd, de meeste mensen waren wel uitgepraat met elkaar. De geluiden die klonken, kwamen van de zich vol etende kinderen.

Na drie dagen wilde ik wel naar huis, maar al op de weg terug kreeg ik heimwee naar het absolute niets.

Ik had nog nooit eerder met een in de kleuren van reisorganisatie Tui gespoten vliegtuig gereisd, waar zelfs voor een glaasje water betaald moet worden. Schuin voor ons zat een bejaarde die zich scheldend omdraaide.

„Laatste waarschuwing!”, schreeuwde hij tegen een meisje van vijf.

„Of dan wat?”, wilde haar vader weten.

Ik veerde overeind. Ik wilde ook wel weten of hij bij een herhaalde overtreding daadwerkelijk een meisje van vijf zou slaan.

De bejaarde richtte zich nu tot de vader.

„Op-voe-den!”

Ik heb lang naar de man gekeken, hoe hij een zakje chips at en hoe hij communiceerde met zijn vrouw op een huis-tuin-en-keuken-niets-aan-de-hand toon. Hij schoot waarschijnlijk vaker in het openbaar uit zijn slof en zij had geleerd dat te negeren. Bij de marechaussee duurde het extra lang omdat een mevrouw haar uitnodiging om ons land te bezoeken niet kon vinden. Ondertussen trokken haar kinderen huilend aan haar rok. Ik stond, keek en deed niets, terwijl ik ook niet wist dat je voor Nederland uitgenodigd moest worden.

Volgend jaar weer.