Twee oude favorieten maken nog niet één lekker product: zie de casus ‘kaasstroopwafel’

Bijna namen twee Britse toeristen in het centrum van Amsterdam twee kaasstroopwafels mee. Nog net op tijd hoorden ze dat dit niet de klassieke ‘stroepwefels’ waren, maar een gekkigheidje van AH. Vervolgens kocht NRC ze.

Collega’s die argeloos een hapje proefden hadden acuut last van dissociaties. Je verwacht een stroopwafel, je proeft een kaascracker. „Of nee, een kaaspannenkoek.” Dat kwam inderdaad nog het meest in de buurt.

Waarom, beste Albert Heijn, in vredesnaam een kaasstroopwafel? Enerzijds wil AH zich graag profileren als gezonde, duurzame supermarkt, die z’n best doet om de consumptie van dierlijk eiwit omlaag te krijgen. Aan de andere kant slingert de kruidenier kaasstroopwafels de winkel in – in het kader van de ‘Het lekkerste van Nederland’-campagne. Waarin ook pindakaas uit een knijpfles wordt geïntroduceerd.

Is dit niet een beetje inconsequent? Officiële reactie: „Albert Heijn werkt stap voor stap aan de eiwittransitie. De kaasstroopwafel staat daar los van: het is een tijdelijke actie binnen een campagne rond Hollandse klassiekers, geen structureel product en geen vervanging van de reguliere stroopwafel.”

Twee favorieten op een nieuwe manier samengebracht, staat er in de campagnetekst. Hm. Twee favorieten maken nog niet automatisch één nieuwe favoriet. Als het niet vanwege de smaak is, dan toch wel de prijs. 1,39 euro voor een stroopwafel! Niet bepaald een oud-Hollandse prijs.

Liveblog Economieblog

Oprichter van gevallen Chinese vastgoedgigant Evergrande bekent fraude